ಈ ಹೃದಯ ಹಾಡಿದೆ!

ನಲ್ಮೆಯ ಗೆಳತಿ,

ಇದೇನು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಪತ್ರ ಅನಾಮಧೇಯನಿಂದ, ಎಂದು ಬೇಸರಿಸದಿರು. ಹೆಸರು ನೋಡಿ ಎಸೆಯದಿರಲೆಂದೇ ಹೆಸರ ಮರೆ ಮಾಚಿದ್ದೇನೆ. ಪತ್ರ  ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೆಸರು ನಿನಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ, ಮುದ್ದು ಬಂದರೆ ಮುದ್ದಿಸು ಸಾಕು! ಪ್ರೀತಿ ಹರಿವ ನೀರು ಅದನ್ನು ತಡೆವವರಾರು ಎಂದು ಹರಿದಿದ್ದೇ ನನ್ನ ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ನೆನಪು ಉಡುಗೊರೆಯಾಯ್ತು, ವಿರಹ ಆಸರೆಯಾಯ್ತು, ಬರವಣಿಗೆಯೊಂದೇ ಆಸ್ತಿಯಾದದ್ದು!

ಬಸ್ ನಲ್ಲಿನ ಜೊತೆ ಪ್ರಯಾಣದೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡ ಸ್ನೇಹ, ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಯ್-ಹಲೋಗಳು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗಿನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ನಿರುಪದ್ರವಿಗಳು ನಾವು, ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೇ ಇಂತಹ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಬರಬೇಕಾ? ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಶಪಿಸಿದ್ದೇನೋ? ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ತಟ್ಟಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ!

ನಿನಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು, ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಒಂದೂ ಮಾತನಾಡದೆ ದೂರ ಉಳಿದವನು, ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ಶುಭಾಷಯ ತಿಳಿಸಲೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದವನು ಈಗ್ಯಾಕೆ ಬಂದ ಎಂದು? ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾರೆ. ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿದ್ದ ಕಾಳಜಿ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನವೇ ಊಹೆಗಳಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಗಾಲೆಲ್ಲ ನೀ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದ ಈ ಕೈಗಳನ್ನು ಎದೆಗೊತ್ತಿ ಮಲಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಿದ ನಂತರ ನೀನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ದೂರವಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಲಾಜಿಕ್ ಹುಡುಕಬೇಡ, ನನಗೂ ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ! ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಉಳಿದಿರುವ ಆ ಒಂದು ಸಾಲ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದೆ. 'ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಲು ನಾನು ಯಾವ ನೋವಾದರೂ ಸಹಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಬಂದ ನನ್ನ ಉದ್ವೇಗದ ಮಾತಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದ ಆ ಮುತ್ತು ಹನಿಗಳು ಅವುಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ನಿನ್ನ ನೋಟ! ನನ್ನ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೂ ಸವೆಯದ ಸಾಲಗಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿವೆ. ಸಾಲಗಾರನಾಗಿ ಸಾಯಲಾರೆ! ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಿಸು ಗೆಳತಿ! ಜೀವದ ಪರ್ಯಂತ ಕಾವಲಿರುತ್ತೇನೆ.

ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹ, ನಿನ್ನ ಒಡನಾಟ, ನಿನ್ನ ನಗು, ಆ ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಭಯಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಈಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು, ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪಿ ಲಾಲಿ ಹಾಡಬೇಕು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ನೀನು ಮಗುವಂತೆ ನಿದ್ರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಮುಂಜಾನೆಗೆ ನಿನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದಂತೆ ಕನಸ್ಸು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ, ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ ನೀ ಬರುವೆಯಾ? ಪ್ರೀತಿಯ ಸೆಲೆ ಬತ್ತದಂತೆ ಕಾಯುವೆಯಾ?

ಇಂತಿ (ನಿನ್ನ) ಗೆಳೆಯಾ!

- ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ

ಈ ಪತ್ರವು ’ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ’ ದಲ್ಲಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ ೨೨ರ ಬೈಟೂ ಕಾಫಿಯ ’ಮಕರಂದ’ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಮಧುರ ಸ್ಪಂದನ

ಯಾವುದೇ ನೋವಾಗಲಿ, ರೋಗವೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಅಪಘಾತವೇ ಆಗಲಿ ಮುಂಜಾಗ್ರತ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡರೆ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಿದರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಒಂದೇ ರೋಗ ಅಥವಾ ಅಪಘಾತವೆಂದರೆ ಪ್ರೇಮವೇ ಇರಬಹುದು. ಜೀವನದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಬೇಡ-ಪ್ರೇಮವೂ ಬೇಡ ಎಂದು ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಹೂಡಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಅವಳ ಕುಡಿ ನೋಟಕ್ಕೋ, ನಗುವಿಗೋ ಸೋತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅನುರಕ್ತನಾಗಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಡಿ.ವಿ.ಡಿ ಗಳ ಅಂಗಡಿ ತನ್ನ ಉದ್ಘಾಟನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ..!

ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಇಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವರವರು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ತನ್ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಯಾವುದೇ ಆಕಾರ ಪಡೆಯುವ ಹರಿವ ನೀರಿನಂತೆ. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸವಿಯೆಂದರೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮೊದಲ ಪುಟ ಸವಿಜೇನೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಅದೇ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಗಮ್ಮತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಫೋಟೋ ಆಲ್ಬಮ್ ನೋಡುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಕವರ್ ಪೇಜನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು. ಅದು ಎಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಅಷ್ಟೇ ರಮಣೀಯವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ. ಸವಿಯಾದ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಡುತ್ತಾ, ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ತಾಜಾತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಂದಿಗೆ ಜೀವನಕ್ಕೂ ತಾಜಾತನ ತುಂಬುತ್ತದೆ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ.

ಕ್ರಷ್’ಗಳಿಗೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೂ ಕೇವಲ ಕೂದಲೆಳೆಯಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಷ್ಟೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕ್ರಷ್’ಗಳಂತೆ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮವೂ ಕೂಡ ಬ್ರೇಕ್ ಅಪ್’ನಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡರೂ ಹಚ್ಚಹಸಿರಾಗಿ ಮನದಲ್ಲುಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿನ ಹುಚ್ಚುತನಗಳಾಗಲಿ, ಪೆದ್ದುತನಗಳಾಗಲಿ ನಮಗೆ ಟೈಂ ವೇಸ್ಟ್ ಎನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹುಡುಗಿಗಾಗಿ ಘಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕಂಡೊಡನೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ತಳಮಳ, ಕಾಯುತ್ತ ಕಳೆದ ಸಮಯ ಗಣನೆಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಹೆಂಡತಿಗಾಗಿಯೋ, ಸಹ ಉದ್ಯೋಗಿಗಾಗಿಯೋ ಕಾಯ್ದಿದ್ದರೆ ಅದರ ವರಸೆಯೆ ಬೇರೆ. ಎದುರಿಗಿದ್ದವರನ್ನು ಉರಿದು ಮುಕ್ಕುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ..! ಆದರೆ ಇವಳು ಮೊದಲ ಮನದನ್ನೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ರಾಗ-ಬದ್ದ ತಾಳ ಬೆರೆಸಿದವಳು, ಹಾಗೆ ಉರಿದು ಬೀಳಲಾದೀತೆ..!

ಈಗ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕ್ರಷ್ ಆದದ್ದು ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಆದರೂ ಅದು ಪ್ರೇಮವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಅದು ಮಧುರ ಭಾವ ತಂತುಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ತಂತುಗಳೊಡನೆ ಮೊದಲ ವೀಣೆ ನುಡಿಸಿದವಳು ಅವಳು. ಅವಳು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದು ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್’ನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಅವಳು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿರುವಷ್ಟು ಇನ್ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ..! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಕಂಡು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದಳೋ, ನನಗೇ ಸೋಜಿಗವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿಮಗೆ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಜಲನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲೇಬೇಕು. ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವೆ, ಆದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳ ಹುಚ್ಚುತನಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ಸೋಜಿಗದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲೂ ಆ ಹುಚ್ಚುತನಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ..! ಅವಳು ಆ ಹುಚ್ಚುತನಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಹುಸಿ ಮುನಿಸು ತೋರಿಸಿ ಜಗಳವಾಡಿರುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಅದೇ ಹುಚ್ಚುತನಗಳು ಅವಳು ದೂರವಾದೊಡನೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವಳನ್ನು ಈಗ ಮೊದಲಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸಿಗಳೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ..! ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ಬೇರೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದರೂ, ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಆ ಅವಳೇ ಪ್ರೇಮ ಲಾಂಛನವಾಗುಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಮಗಳ ನಾಮಾಂಕಿತವಾಗಿಯೂ ಉಳಿಯಬಹುದು..! ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ’ಲವ್ ಹ್ಯಾಪನ್ಸ್ ಓನ್ಲೀ ಒನ್ಸ್, ರೆಸ್ಟ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟ್ ಲೈಫ್’ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ.

ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಬರೆದರೂ ಮುಗಿಯದು. ಎಷ್ಟೇ ಮಿಂದರೂ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗಿಸುವ ಮುಂಗಾರು ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ. ಈ ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕೊಂದು ನಮನ.

- ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ.

ವಂದನೆಗೊಂದೋಲೆ

ಮಾನ್ಯರೇ,

             ನಾನೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಬ್ಲಾಗಿಗ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ. ನಾನು 'ಮಂಜಿನ ಹನಿ’ ಯನ್ನು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಎಂದರೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಗರಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

              ನಾನು ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿಯನ್ನು ಜೂನ್ ೨೦೧೧ ರಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನ ಕಂಪೆನಿಯವರು ನನಗೆ ಕರೆ ಕಳುಹಿಸುವರೆಂದು ಕಾತುರನಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸದುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಈ ಬರವಣಿಗೆಯ ಗೀಳು. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಬರೆಯುವ ಗೀಳಿದ್ದರೂ ಸಮಾಯಾಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಕೈಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಪೋಷಕರ ಕೈಗಳು ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದವು. ಈಗ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಡಿಗ್ರಿ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಅವರಿಗೆ ಮಗನ ಮೇಲಿನ ಯೋಚನೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆನಿಸಿತ್ತೋ ಏನೋ ನನ್ನ ಪ್ರೌವೃತ್ತಿಗೆ ಯಾವುದೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಟೈಂ ಪಾಸ್ ಗೆಂದು ಹಿಡಿದ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದ ಕೈಗಳು ಅಪಾರವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನ ಮನಶ್ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವನು. ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ.

             ಹೀಗಿದ್ದವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರ ಬರಹಗಳು ಕೇವಲ ಬರಹಗಳಾಗಿರದೆ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪಠ್ಯಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು, ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕವನಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳು ನನಗೆ ಓದುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದವೆ ಹೊರತು ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಉತ್ಕಟವಾದ ಹಂಬಲವನ್ನು ಬಿತ್ತಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಓದುವ ಆ ಪ್ರೌವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರು ಬರೆದ ಪಠ್ಯಗಳು(ಬರಹಗಳು) ನನ್ನನ್ನು ಬರೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದವು. ಬರೆಯಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ಗೆಳತಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಳು ನೆನಪುಗಳು ಸಾಥ್ ಕೊಟ್ಟವು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಬರೆದೆ. ಬರೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಹಂಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು. ನನ್ನದೇ ಆದ ಬ್ಲಾಗ್ ಮಾಡಿದೆ ’ಡ್ಯೂ ಡ್ರಾಪ್’ ಎಂಬ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದೆ. ಅದೇ ಈ ’ಮಂಜಿನ ಹನಿ’.

               ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಯ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳಸಿದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ವಂದನೆಗಳು. ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಾಗು-ಹೋಗುಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿರುವ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೂ ವಂದನೆಗಳು. ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಕುಡೊಂಕುಗಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ತಮ್ಮನಿಗೂ ವಂದನೆಗಳು. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಆಯಾಮಗಳಿಗೆ ಪಠ್ಯ ಒದಗಿಸಿದ ಗೆಳೆಯರಿಗೂ ವಂದನೆಗಳು. ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸರಕೊದಗಿಸಿದ ನಲ್ಲೆಗೂ ವಂದನೆಗಳು. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಹೆಸರು ಸೂಚಿಸಿದ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೂ ವಂದನೆಗಳು. ನಾನು ಬರೆದವುಗಳು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವೊ, ಇಲ್ಲವೊ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಡುವಾಗ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಗಲು ಕಾರಣಕರ್ತರಾದ ’ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕ’ ಖಾಲಂ ನ ಬರಹಗಾರರಿಗೂ ನನ್ನ ಅನಂತ ವಂದನೆಗಳು. ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ’ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ’ ಪತ್ರಿಕೆಯವರಿಗೂ ನನ್ನ ವಂದನೆಗಳು. ಬರೆಯುವ ಕೈಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ಇಂಧನವನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೈಗಳಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದೀರಿ, ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

ಇಂತಿ ವಿನಮೃತೆಯಿಂದ,

- ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ.

ಗೆಳತಿಗೊಂದು ಪತ್ರ, ಪ್ರೇಮದ ಗುಂಗಲ್ಲಿ

ನಲ್ಮೆಯ ಗೆಳತಿ,

ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ಒತ್ತರಿಸಿ ಬರುವಾಗ ನಿನಗೇನಾದರು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು, ಅಯ್ಯೋ ನಾನೆಂತ ಪ್ರೇಮಿ? ಪ್ರೀತಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಒಂದೂ ಪ್ರೇಮಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇಂದು ಫೆಬ್ರವರಿ ೧೪, ಅದೇನೊ ’ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ’ವಂತೆ. ಕೆಲವರು ’ಫೆಬ್ರವರಿ ೧೪ ರಂದು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನವೆಂದು ಆಚರಿಸಕೂಡದು ಅದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಅನುಕರಣೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ದಿನವೂ ಪ್ರೇಮೋತ್ಸವವೆ’ ಎಂದು ಬೊಂಬಡ ಬಜಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ’ನಮ್ಮ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಕೊಡಲು ನಮಗೆ ಸಮಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸಲು, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಲೂನ್ ಗಳಿಂದ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಂಡು ಹಬ್ಬದಂತೆ ಕಣ್ಣಿಗಾನಂದ ನೀಡುವ ’ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ’ ದ ಆಚರಣೆ ಬೇಡವೇಕೆ?’ ಎಂದು ಜಾಗಟೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬೊಂಬಡವಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಲಿ, ಜಾಗಟೆಯಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಲಿ ನಮಗೇಕೆ ಅವುಗಳ ಗೌಜು ಗದ್ದಲ ಅಲ್ಲವೆ? ನಾನಂತು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ ನಿನಗೊಂದು ಪ್ರೇಮಪತ್ರ ಬರೆದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ತೋಳ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ. ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೋಹಿಸಿದೆನೊ ನಾನು? ಅಂತಹ ಸುರಸುಂದರಿಯೂ ನೀನಲ್ಲ, ಕೋಗಿಲೆಯ ಕಂಠವೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಹುಡುಗಿ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೂ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಾಗವರೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಬಂದರೆ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳಂತಿರುತ್ತಿದ್ದವು ನನ್ನ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು. ಅದ್ಯಾವ ಮೋಡಿ ಇದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನ ಕುಡಿ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮೋಹಿತನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಕಣ್ಣೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪರವಶನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನನಗೂ, ನಿನಗೂ ಅದೆಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ನಾನೋ ಮಾತು ಮರೆತ ಮಿತ ಭಾಷಿ, ನೀನು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲ ಮಾತಿನಮಲ್ಲಿ. ’ಈ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಉಳ್ಟಾ ಇರುವ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್ ಗಳೆ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತವಂತೆ’. ಹಾಗಂತ ಪಂಚರಂಗಿಯಲ್ಲಿ ನಿಧಿ ಸುಬ್ಬಯ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಅದು ನಿಜ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇನಿದು ಹುಡುಗ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಬೇಡ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಅವಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನೀವಾಳಿಸಿ ಬಿಸಾಕ್ತೇನೆ.

ಆ ಭೇಟಿಯಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ, ಆತ್ಮೀಯತೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಸುಂದರ ಬಂಧ ಜನ್ಮ ತಾಳಿತ್ತು. ನಾನು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಇದು ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹ ಎಂದು ನನಗೇ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಕೇಳದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರೀತಿಯ ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಡಿವಾಣ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನನ್ನ ಹೃದಯ ನಿನ್ನೊಳಗಿತ್ತು. ದಿನವೂ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆವು ’ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದ, ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಯಿಗೆ ಬರದ ಕಾಡು ಹರಟೆ’ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರ ಸಾನಿಧ್ಯ ಬೇಕಿತ್ತು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿ ಆಟೋ ರಿಕ್ಷಾ(ಕಾರಣ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತು!) ಬರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಾಗ ನೀನು ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ಬರಸೆಳೆದುಕೊಂಡೆಯಲ್ಲಾ ಆ ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶ, ಈ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವಾಗಲು ನನ್ನ ಬಲ ತೋಳನ್ನು ನೇವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನೀನೇನಾದರು ನನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಆ ಮುದ್ದಾದ ಕೈ ಬೆರಳುಗಳನ್ನಿಡಿದು ಮುದ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದವನಿಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಆ ಹಾಳಾದ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಹಾಲಿಡೇಸ್. ಒಂದೊಂದು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನೂ, ಒಂದೊಂದು ಯುಗಗಳೆಂಬಂತೆ ಕಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡು ತಿಂಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡದೆ, ಮಾತನಾಡದೆ ಕಳೆದೆನೆಂದರೆ ಸೋಜಿಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಹುಚ್ಚೇ ಹಿಡಿದಿತ್ತು.

ಎರಡು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕಾಲೇಜ್ ರೀ ಓಪನ್ ಆದದ್ದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ದಿನವೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ದಿನದ ಉತ್ಸಾಹ ನನ್ನ ಮೈಯೊಳಗೆ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ನಡುವೆ ತೂರಿದವಳೆ ’ಅನನ್ಯಾ ಶರ್ಮ’. ನನಗೆ ಮೊದಲು ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಅನನ್ಯ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನೀನೇ ಎಂದು ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗ ಅದು ನೀನಲ್ಲಾ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತೊ ಆಗ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಯಾರೋ ತೂರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಸಿದೊಯ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬ ಭಯ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿದ ನಂತರ ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆರೆದು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿನ್ನೆದುರು ಹರಿಯಬಿಟ್ಟೆ. ನೀನು ನನ್ನ ನಿವೇದನೆಯನ್ನು ಕಂಡು ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತಳಾದಂತೆ ಕಂಡುಬಂದೆ. ’ನೀನು ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯ, ಹಾಗೇ ಇರು’ ಎಂದು ಚುಟುಕಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. ಅಂದು ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ನೀನು ಪೂರಿ ತಿಂದದ್ದಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಬಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ಮಿಗಿಸಿಕೊಂಡ ಐದು ರುಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಆ ದಿನದ ಸವಿ ನೆನಪಿಗಾಗಿ.

’ಪ್ರೀತಿ ಕಾಡುವುದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುವುದಲ್ಲ, ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು’ ಎಂಬ ಅರಿವಿದ್ದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೀಡಿಸದೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸೋತಿದ್ದೆ, ಅದರೆ ನಿನ್ನೆದುರು ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಾದ ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ನೀನೇ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತಿದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನನುಭವಿಸಿದ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಗೆದ್ದೆನೆಂಬ ಪುಳಕ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ನಾನು ನನ್ನ ಕನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಸುಂದರ ಸುಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳು. ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪ್ರೇಮ ದೇವತೆ ನೀನು. ನಾನು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಜೀವಕ್ಕಿಂತಲು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲೆನೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿವಿಗೆ ತರಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳವು. ನಾನು ಯಾವಾಗಲಾದರು ನಿಸ್ತೇಜನಾಗಿ ಕೂತಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದರೂ ಸಾಕು, ಈಗಲೂ ಮೈ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರವಾಗುತ್ತದೆ, ನವೋಲ್ಲಾಸ ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆ.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯೊ ಏನೊ, ಕೆಲವು ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ನಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಣೆ ಮಾಡಿದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಿನಗೆ ಆ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಹೊರೆಯಾಯ್ತೆಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೆ ನೀನು ನಿನ್ನದೇ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ದೂರ ಸರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂ ಇತ್ತೆನಿಸುತ್ತದೆ, ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಟ್ಟೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ’ಕಳೆದು ಹೋದವಳ ಅರಸುತ್ತಾ ಕಳೆದು ಹೋದವನು ನಾನು’, ಹೆಸರಲ್ಲೇನಿದೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗೆ ಚೆಲುವೆ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯಾ...

- ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ.

ಆ ವಿಧಿಯಾಟವ ಬಲ್ಲವರಾರು

ನಾನು ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ನನ್ನ ಕನಸ್ಸು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗಳ ವಾಸ್ತವದ ನೆಲೆಗಟ್ಟನ್ನೆ ಆ ಸಂದರ್ಭ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತದೆಂದು ನಾನು ಎಂದೂ ಭಾವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನೆನ್ನೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೆ ಗತಿಸಿದ ಘಟನೆ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವವರೆಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ತಾತನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕೈಕೊಟ್ಟು ಎರಡು ವರ್ಷವೇ ಸರಿದಿರಬಹುದು. ವಯಸ್ಸಾದ ದೇಹ ರೋಗಗಳ ಕಣಜವೆಂಬಂತೆ. ನನ್ನವ್ವ(ಅಜ್ಜಿ)ನಿಗೆ ಅವಳ ಗಂಡನೇ ದೈವ. ಆ ದೇವತೆಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯೆ ಆಕೆಯ ಗಂಡನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು ಮತ್ತು ಮಾವನಿಗೆ ನನ್ನಜ್ಜನನ್ನು ಹೇಗಾದರು ಮಾಡಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಮೈಸೂರಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ ದಿನವೂ ಅವರನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಜೋತಾಡುವ ಮನೋಭಾವದವನಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವಿಕ ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟುಗಳೆ ನನ್ನ ಯೋಚನಾಧಾಟಿಯ ಅಡಿಪಾಯಗಳು, ಬಂಧನಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳೆಂದರೆ ತುಸು ತಟಸ್ಥನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಭಾವುಕನಾಗುವುದುಂಟು ಆದರೆ ಅದು ತೀರಾ ವಿರಳ. ನನ್ನ ಯೋಚನಾಧಾಟಿಯೋ ಇಲ್ಲವೆ ತಟಸ್ಥ ಭಾವದ ಉದ್ದಟತನವೋ, "ಅಜ್ಜನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು, ಮಗನ ಮದುವೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದಾಯ್ತು ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ಮುದ್ದಿಸಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು, ಅವರು ಹೊರಡುವ ಕಾಲ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಯಿತೆಂದರೆ ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ. ಯಾಕಷ್ಟು ಭಾವುಕರಾಗುತ್ತೀರಿ?" ಎಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಬಂಡೆಯೆಂಬಂತೆ ನೋಡಿ, "ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಹರಟಬೇಡ, ಕಾಲು ಮುರಿಯುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಗದರಿದರು. ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲೆ ಇವರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ, ಯಾರು ಪುಂಗಿ ಊದಿದರು ಸರಿಯಾಗದವರು ಇವರು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊರಬಂದೆ. ಅವರ ಭಾವೋತ್ಕಟತೆಯ ಆಳವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಗೋಜಿಗೂ ಹೊಗಲಿಲ್ಲ ನಾನು.

ಹೀಗೇ ನೆನ್ನೆ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅವ್ವನಿಗೆ ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ನನಗೂ ಅಜ್ಜನನ್ನು ನೋಡಿ ಎರಡು ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದೆಂದು ನಾನೇ ಹೋದೆ.

ನನ್ನಜ್ಜ ಇರುವ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿಯೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದರು. ವಯಸ್ಸು ೭೫ ದಾಟಿರಬಹುದು. ಆತನಿಗೂ ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜನಿಗಿಂತ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಅವರಾಗಿಯೆ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಆರಾಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ವಯಸ್ಸಾದವರಿಗೆ ಮಾತು ಜಾಸ್ತಿ. ಅನುಭವ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಧಾರೆ ಎರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆ ತಾತನನ್ನು ಅವರ ಮಗ ಬಯ್ಯುವುದೂ ಇತ್ತು. ಅಂದು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಯ ಸಹಾಯ ಪಡೆದು ಮೇಲೆದ್ದ ಆ ತಾತ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಹೋದರು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದವರು ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ವಾಶ್ ಬೇಸಿನ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿರಬಹುದೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದರು. ನಾವು ನಮ್ಮ ತಾತನ ಬಳಿಯಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಅರಿವೇ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಅಜ್ಜಿ ’ಯಾಕೋ ನಮ್ಮನೆಯವರು ಕುಸಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ ಅವರನ್ನು ತಂದು ಮಲಗಿಸಲು ಸಹಕರಿಸಿ’ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಾವನನ್ನು ಕರೆದರು. ನಾವು ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ವಾರ್ಡ ಬಾಯ್ಸ್ ಸಹಾಯ ಪಡೆದು ಆ ಅಜ್ಜನನ್ನು ತಂದು ಅವರ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿದೆವು. ಆ ಅಜ್ಜ ತುಂಬಾ ನಿತ್ರಾಣಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಗಾಳಿ ಹಾಕಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ವಿಷಯ ಮುಟ್ಟಿಸಿದೆವು. ಅಯಪ್ಪನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ’ಹೋಗಿ ಅವರ ಬಾಯಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದಲೆ ನೀರು ಬಿಡಿ’ ಎಂದು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಗರಬಡಿದವನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಗುಟುಕು ನೀರು ಗುಟುಕಿಸಿದ ಆ ಜೀವ ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದಿತ್ತು. ಇದೇ ಮೊದಲು ನಾನು ಒಬ್ಬರು ಸಾಯುವುದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದು. ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಆಕ್ರಂದನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿತು. ಅವರು ಆ ತಾತನ ಶವವನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತಡೆಯದೆ ನಮ್ಮ ತಾತನನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ವಾರ್ಡಿಗೆ ವರ್ಗಾಹಿಸಿ ಬಿಟ್ಟೆವು.

ಆ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಜರ್ಜರಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಸಾವು ನನ್ನ ವೈಚಾರಿಕ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ನೆಲೆಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ’ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ’ ಹಾಗೇ ಹೀಗೆ ಎಂಬ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗಟ್ಟಿ ತಟಸ್ಥ ಭಾವಗಳಿದ್ದ ನಾನೇ ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆನೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾವು ಯಾವಾಗ ಬಂದರೂ ಅದು ಸಾವೇ. ವಯಸ್ಸಾದವರು ಸತ್ತರೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದರಿಂದಾಗುವ ನೋವು ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಾವು ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಕಡಿದಂತೆಯೇ ಸರಿ. ಆ ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ’ಈ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನ ಸಾವು ನೋವುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿಬಿಡಲಿ ದೇವರೆ’ ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನ್ನಮ್ಮನ ಬಳಿ ಹೇಳಿ ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮುದುಡಿ ಮಲಗಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಎಂದಳು "ಯಾಕೋ ಅಪ್ಪೀ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದವನು ನೀನು, ಕಮ್ ಆನ್ ಚಿಯರ್ ಅಪ್ ಮೈ ಡಿಯರ್" ಎಂದು ಸಾಂತ್ವಾನ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆಯೆ ನಾನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು.

ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ, ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಸತ್ತ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಸಾವೇ ಇಷ್ಟು ನೋವನ್ನು ಕೊಡುವಾಗ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿಯೊ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೊ ಇಲ್ಲವೆ ಕೊಲೆಯಾಗುವ ಸಾವುಗಳು ಎಷ್ಟು ನೋವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು?? ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೆ ನಿಮಗೇನು ನೀವು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಾವು ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕೊಡುವ ನೋವು ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ದುಡುಕುವ ಮುನ್ನ, ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ. ಜೀವನ ಅಮೂಲ್ಯವಾದುದು, ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಬೇಡಿ.

- ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ.

ನೀನಿರದ ಸಂಜೆ (ಮನದ ಮಾತು)

                                        

  

ನನ್ನ ಪದವಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳವು. ತುಂಬಾ innocent ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನೇ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಬೇಗನೆ ಬೆರೆಯುವ ಸ್ನೇಹ ಜೀವಿಯಾದರೂ ಹುಡುಗಿಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ನನ್ನ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀ ನನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಂತರ ನನಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾ ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದೆ. ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ನಮ್ಮ ಅನುಬಂಧ ಪ್ರೀತಿಯ ರೂಪ ಪಡೆಯಲು ಬಹಳ ದಿನಗಳೇನೂ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಆ ರಸ ನಿಮಿಷಗಳೆಷ್ಟೊ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಸಂಜೆಗಳೆಷ್ಟೋ, ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೋಗಿಲೆಯಂತೆ ಇಂಪಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನದನ್ನು ಕೇಳಿದೊಡನೆ ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ ಕಾಗೆಯ ಕಂಠವೂ ಕೋಗಿಲೆಯ ಕುಹೂ ಕುಹೂ...;-) ಬೆದರು ಬೊಂಬೆಯೂ ಮೋಹನಾಂಗಿಯೇ...;-) ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹಾ... ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ ಚಿನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಛೇಡಿಸಿದೆನಷ್ಟೇ.

ವಿನಿಮಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹುಚ್ಚು-ಹುಚ್ಚು sms ಗಳು, leisure ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿನ ಹರಟೆಗಳು, decent ಆದ ಆ ಭೇಟಿಗಳು, ಆ ಸಂಧ್ಯಾ ಸಮಯದ ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣಗಳು, ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇಧಿಸಿಕೊಂಡ ಆ canteen ಪುರಾಣ, ನಮ್ಮ ಆ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯ fight ಗಳೂ... ಅಬ್ಬಾ ಎಂಥಾ ಸುಂದರ ರಸ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ವಾ..?? ಮೈ ಜುಂಮೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ... ಆ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀನೇ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೀಯ. ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನೊಂದಿಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೊಡನೆ ಎಲ್ಲಿ ನೀನು ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಾರಿ ಹೋಗುವೆಯೋ ಎಂದು ಕಣ್ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಹನಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳಲ್ಲೇ ಬತ್ತಿಹೋಗಲೆಂದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೆ ನೀನಿನ್ನೂ ಇರುವೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾಗಿ, ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮಗುವಾಗಿ.

ಗೆಳತಿ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೆಲ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ನಾ ಕಾದು ಕೂತ ಸಂಜೆಗಳೆಷ್ಟೋ, ನಿನ್ನ ಸಾನಿಧ್ಯ ಬಯಸಿ ನಾ ನಿಮಿಷ ಕಳೆದರೂ ಯುಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದರಲ್ಲೂ ಏನೋ ಒಂಥರ ಹಿತವಿದೆ, ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು ಅದರ ಸುಖ. ನಮ್ಮ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಯೋಜಿಸಿ ಆಯೋಜಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಭೇಟಿಗಳೆಂದು ನಿನ್ನೆದುರು pose ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳೆಷ್ಟೋ? ನನಗೇ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಅರಿವಾದ ದಿನಗಳವು...;-) ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹಾ... ನೀನು ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೇವರಿಸಿದಾಗ ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಪುಳಕಿತನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ... ಆ ಭಾವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೆನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಗೆಳತಿ ಆ ಪ್ರಣಯದ ಭೇಟಿಗಳು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಕ್ಕು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನೇ ದೋಚಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ನೀ ಮಾಟಗಾತಿ. ನೀನಿನ್ನೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಥಿತಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ...

ನಿನ್ನ ಮುಚ್ಚು-ಮರೆಯಿಲ್ಲದ ನೇರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ನಿನ್ನ ಸರಳತೆಗೆ ಮಾರು ಹೋದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ತಹಬದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಮನದ ಖೈದಿ ನಾನು ಬಂಧಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆ ಬಂಧನವನ್ನೇ ಇಷ್ಟಪಡುವಷ್ಟು. ಅಂದಿನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಗೀತದ ಜೊತೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಿ. ಅಶ್ವತ್ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆಯ ಕವಿತೆ...

"ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಪರಿಯ
ನಾನರಿಯೆ ಕನಕಾಂಗಿ
ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು...

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲಿ
ಉಕ್ಕುವುದು ಕಡಲಾಗಿ
ನಿನ್ನೊಲುಮೆ ನನ್ನ ಕಂಡು
ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು..."

ಎಂಥಹ ಸಾಲುಗಳಲ್ವಾ? ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆಯಂತೂ ಅದ್ಭುತ. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳು ನೀನೂ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತೀಯ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೂ ಸಂಗೀತವೆಂದರೆ ಪ್ರಿಯವೇ ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಒರಟನಾಗಿದ್ದರೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯವನನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಈ ಸಂಗೀತ. ಈ ಹಾಡನ್ನಂತೂ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಕೇಳಲೇ ಬೇಕು.

        

ನೀನು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಕಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹೃದಯವೂ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹುಡುಗನಲ್ಲವೇ ಅಳಬಾರದೆಂದು ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿ ಸಾಂತ್ವಾನವೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನೀನು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆಯಲ್ಲಾ, ’ಈ ಕೈಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡೋ’ ಎಂದು... ನಾ ನಿನಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು, ’ಏನೇ ಇದು ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಕೊಡು ಅಂತೀಯಲ್ಲಾ, ಕೈ cut ಮಾಡ್ಕೊಡ್ಲಾ?’ ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ’ಹೂಂ ಮತ್ತೆ cut ಮಾಡ್ಕೋ, ನನ್ನ ಮುದ್ಧು ಕೋತಿ’... ನಾನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ’ಆ ಎರಡು ಕೈಗಳೂ ನಿನ್ನವೆ ಪುಟ್ಟ, ಓಹೋ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟವು ನಿನಗೆ, ನೀನೇನು ದೇವತೆಯೋ?....’ ಈಗಲೂ ಆ ನೆನಪುಗಳು ಅಚ್ಚ ಹಸಿರು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆನ್ನೆ-ಮೊನ್ನೆ ನೆಡೆದವೆಂಬಂತೆ.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದ ನೀನೇ ನಿಗೂಢವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೋ ಭಯ ಏನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೊರಗ್ತಾಳೋ, ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು avoid ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೋ? ಜೊತೆಗಿದ್ದರೂ ಮಾರು ದೂರವಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸ ಹತ್ತಿತು. ನಾ ಕಂಡ ಕನಸ್ಸುಗಳು ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ಒಡೆದು ಚೂರಾಗುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಸಿಗದ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನಿನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ, ನೀನು ಕಣ್ಣೆದುರಿದ್ದರೂ ಕಿವುಡಳಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಎಷ್ಟೆ ನಿನ್ನ ಮನದ ಕದ ತಟ್ಟಿದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಾರದಾದಾಗ ನಾನೂ ಮೂಕಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನೀ ಹೊರಟ ಮೇಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಉತ್ತರಿಸುವವರಾರು?? :-( "ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಾದರೂ ಏನು? ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಆಸರೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿನಗೆ ಈಗ ಆಸರೆ ಕೊಡುವವರಾದರೂ ಯಾರು? ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ನನಗೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರು ಹೇಳಿ ಹೋಗಬೇಕೆನಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಡವಾದೆನೆ? ನೀನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತಣ್ಣೀರೆರಚಿದೆಯಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನನ್ನ ನೆನಪು ಕಾಡಲಿಲ್ಲವೆ?’ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಗೂಡನ್ನು ನೀನೇ ಹೊಡೆದು ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ..! :-(

        

ಇಂದೂ ಸಂಜೆಯಾಗಿದೆ ಗೆಳತಿ, TV ಯಲ್ಲಿ "ಈ ಸಂಜೆ ಯಾಕಾಗಿದೆ ನೀನಿಲ್ಲದೆ" song ಕೂಡ ಬರ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಕೇಳಲು ಮನ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾರೆ, ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹಿಂದಿಗಿಂತಲೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಒಮ್ಮೆ ಬಾರೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು. ನಿಮಿಷಗಳೇ ಯುಗಗಳಾಗಿರುವಾಗ, ಯುಗಗಳನ್ನು ನಿಮಿಷಗಳಂತೆ ಕಳೆದೇನೆ, ಒಮ್ಮೆ ಬಾ ಯುಗಗಳನ್ನು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ. ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳಾಗಿ ಹರಿಯಲು ತವಕಿಸುತ್ತಿವೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ. ಆ ನನ್ನ ಕಂಗಳನ್ನು ಚುಂಬಿಸಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಬಾ. ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸತ್ತು ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಲೂ ಅದೇ ಹಾಡನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ,

"ತೀರದಲಿ ಬಳುಕುವಲೆ
ಕಣ್ಣ ಚುಂಬಿಸಿ ಮತ್ತೆ,
ಸಾಗುವುದು ನೆರಳಿನಂತೆ
ನಿನ್ನೊಳಿದೆ ನನ್ನ ಮನಸು..."

ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆ ಹಾಡನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನಿನಗೂ ಕೇಳಿಸುವಾಸೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಾ. ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೊರೆಸಲು ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ, ಒಮ್ಮೆ ಬಾರೆ ಈ ಕೈಗಳನ್ನೇ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟೇನು ನೀ ಕೇಳಿದಂತೆ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ, ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ...

ನೀನಿರದ ಸಂಜೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ, ನೀನೆಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳಾಗಿ ಜಾರಿ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗುವೆಯೋ ಎಂದು ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಕೈಗಳ ಆಸರೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವೆ ಗೆಳತಿ ನನ್ನ ನೆನಪಾಗದೆ? ಈ ಸಂಜೆಯ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದೋಡಿಸಲು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಬಾರದೇ? ಕಾದಿರುವ ಧರೆಯಂತಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದು, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆ ಸುರಿಸಬಾರದೆ? ಕಾಯುತ್ತಿದೆ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಶಬರಿ ರಾಮನನ್ನು ಕಾದಂತೆ ಈ ನೀನಿರದ ಸಂಜೆಯಲಿ....

- ಪ್ರಸಾದ್.ಡಿ.ವಿ.